Skąd wziął się pomysł, żeby zajmować się komunikacją?
Zaczęło się w hotelu Hyatt w Dubaju. Przeszłam tam szkolenie z komunikacji i sprzedaży prowadzone przez brytyjską firmę Claviga. Później sama szkoliłam pracowników, pokazując im, jak rozmawiać z gośćmi o korzyściach płynących z oferty hotelu.
Zaczęłam uważniej przyglądać się temu, jak ludzie wyrażają potrzeby, czego oczekują i co wpływa na ich decyzje. Interesowało mnie nie tylko to, co ktoś mówi, ale też to, co może kryć się za jego słowami.
Równocześnie obserwowałam własne reakcje, motywacje i przekonania. Chciałam rozumieć nie tylko innych, lecz także siebie.
Stopniowo ten sposób patrzenia stał się częścią mojej pracy. Dziś interesuje mnie komunikacja zarówno na poziomie słów, jak i tego, co dzieje się między ludźmi.
Co zauważasz, pracując z ludźmi?
W trudnych rozmowach często reagujemy szybciej, niż zdążymy pomyśleć. Bronimy się, atakujemy, wycofujemy albo oczekujemy, że druga osoba sama domyśli się, o co nam chodzi.
Podczas mediacji widzę, jak łatwo rozmowa przestaje dotyczyć samego problemu, a zaczyna dotyczyć wzajemnych pretensji i interpretacji.
Dlatego ważne jest dla mnie, żeby umieć oddzielić fakty od własnych wyobrażeń, nazwać to, co jest dla nas istotne, i powiedzieć o tym w sposób, który daje szansę na porozumienie.
Dla kogo są Twoje zajęcia?
Pracuję z nastolatkami, młodymi dorosłymi i dorosłymi, którzy chcą lepiej odnajdywać się w relacjach.
Niektórzy mają trudność z zabraniem głosu w grupie. Inni nie wiedzą, jak odmówić, zareagować na krytykę albo opowiedzieć o sobie. Są też osoby, które chcą lepiej rozumieć napięcia i nieporozumienia pojawiające się w kontaktach z innymi.
Nie chodzi o to, żeby zawsze wiedzieć, co powiedzieć. Chodzi o to, żeby mieć więcej możliwości reagowania i umieć wybrać tę, która najlepiej odpowiada sytuacji.
Co znaczy zachować ster w komunikacji?
Wyobraź sobie, że prowadzisz samochód. Emocje są pasażerami. Mogą być głośne, ostrzegać przed niebezpieczeństwem albo namawiać Cię do gwałtownego skrętu.
Ale to Ty trzymasz kierownicę.
W komunikacji oznacza to, że możemy odczuwać złość, lęk czy rozczarowanie, a jednocześnie decydować, jak zareagujemy. Nie musimy tłumić emocji ani pozwalać, żeby kierowały każdą naszą odpowiedzią.
To umiejętność, którą można rozwijać.
Dlaczego small talk to coś więcej niż rozmowa o niczym?
Krótka rozmowa przy kawie, na konferencji czy przed rozpoczęciem spotkania może wydawać się błaha. A jednak właśnie od niej często zaczyna się znajomość.
Small talk pozwala sprawdzić, czy mamy wspólny temat, oswoić pierwsze napięcie i stworzyć przestrzeń do dalszej rozmowy. Nie zawsze musi prowadzić do czegoś więcej. Wystarczy nieraz kilka zdań, żeby kontakt z obcą osobą stał się trochę łatwiejszy.
Dlatego warto umieć nie tylko mówić, ale też zaczynać rozmowę, słuchać i reagować na to, co wnosi druga osoba.
Z czym ludzie wychodzą po Twoich zajęciach?
Wychodzą z umiejętnościami, które mogą wykorzystać w codziennych sytuacjach: wiedzą, jak rozpocząć rozmowę, wyrazić własne zdanie, zareagować na krytykę czy odmówić bez niepotrzebnego poczucia winy. Ćwiczymy konkretne sposoby reagowania, a nowe umiejętności rozwijamy krok po kroku, tak, by coraz łatwiej było korzystać z nich również w trudniejszych sytuacjach.
Chcę, żeby uczestnicy zobaczyli, że nie muszą zmieniać swojej osobowości, by lepiej komunikować się z innymi. Mogą pozostać sobą, a jednocześnie nauczyć się wyrażać swoje myśli i potrzeby, lepiej rozumieć innych i swobodniej odnajdywać się w relacjach.
Porozmawiajmy
